Ben ne zaman azıcık sesliğe gömülsem ( ki bu belki yarım gün bile olabiliyor ) beni hemen doğurdu diye düşünüyorsunuz. Hayır, biz hala aynı bedendeyiz ve size son durumlar nedir özetleyeyim 37. haftada eşimle yaptığımız en son çekimi sunayım istedim. Belki bu hafta sonu ( doğmazsak ) 40. hafta çekimi de yapmak istiyoruz!

Şu an 39. haftadayız. Normal doğum süresi 38- 42 haftadır. Yani artık her an doğurabilecek durumdayım. Daha önceki yazımda da bahsettiğim gibi şu an sürecim normal doğum, son dakika kazığı yemezsem oğlumdan. Bu nedenle sancının başlamasını bekliyoruz. Her an , nerede, ne olur belli olmaz bir dönemdeyim. 

Artık yanımda annem var. Bu nedenle ev işi, yemek konusunda oldukça rahatladım. Ve o yanımda olduğu için gönül rahatlığı ile istediğim yerlere gidebiliyorum. Artık son hazırlıklarımı yapıyorum. Deli dersiniz belki ama ne zaman ne olacak bilmediğimden saçlarım fönsüz gezmiyorum hahah! Hem kendimi iyi hissediyorum hem doğum için bir aksilik olmazsa Burcu Ertur ile çekim yapacağımız için güzel görüneyim istiyorum. Belki en porsuk halimde gelecek oğlum tabii bellli olmaz.

Bunun dışında son ayım ama çok ağırlaşmadım. Çino geçen hafta 3.550 kg idi. Artık daha hızlı büyüyüp beni şaşırtıyor. Düzenli olarak her gece pilates topumla esniyorum, her gün 20 dk olsa bile yürüyorum. Bazen abarttığımda oluyor. Tek zorluğu yatarken sağdan sola , soldan sağa dönmek. Yattığım yerdeki kolum, parmaklarım uyuşuyor. Bide eskilerimiz " ay sancısı " dermiş, yalancı sancılarım oluyor minik minik. Oğlumun yeri de daraldığı için kasılıp, gerilip duruyor. Bende " sıkıldıysan gel, bana atar yapma " diyorum :)

Her yazımdan sonra bi daha acaba ne zaman, nasıl yazarım diyorum hala yazıyorum =) Yine soru işaretleriyle ve dualarınızı isteyerek gidiyorum.

Buraya yazamasam da sosyal medya hesaplarımdan beni takip edin, mutlaka hello diyorum :)

Facebook profilim : tıık!

Facebook sayfam : tıık!

Twitter hesabım : tıık!

İnstagram hesabım : tıık!

Herkesi öperiiim :)

Eee o kadar hamilelik yazısı, içinde çatlak kremi olmasın. Mümkün mü? Tabii ki hayııııır!

ŞURADA daha önce hamilelikte vücut nem desteği yazısı yazmıştım. Ama tabii çatlak desteği kremi başka. Ben ilk olarak Mustela ile başladım.

Bende şuan iki krem var. Biri çatlaklar için biri ise yoğun cilt nemlendiricisi.her iki üründe hamilelik dönemi için öneriliyor. Çünkü vücutta bulunan mevcut su iki kişi tarafından kullanılıyor ve cilt her zamankinden fazla kuruyor. Cilt rutinim şu şekilde,

- Banyodan çıkınca ilk olarak bebek yağı

- Cildim yağı emince çatlak kremi

- Bir sonraki günün sabahı ise Mustela Yoğun nemlendirici

Bu rutini 3. ayımdan itibaren şaşmadan devam ettiriyorum. Krem kullanamaya daha önceden zaten alışkın ben çok zorlanmadım ama bu dönemlerde anne adaylarının tembellik yaptığına şahidim.

Bu çatlama mevzuları aslında herkese göre değişken. Eğer cildinizin elastikiyet oranı yüksek ise hiç bir şey kullanmadan bile sıfır çatlakla bitirebilirsiniz bu süreci. Ama türk cilt tipi ne yazık ki böyle değil. Biz kilo alıp verdikçe yada ergenlikte boy uzaması sonrasında zaten mini çatlat deneyimleri yaşadıysak eğer bu dönemde daha dikkatli olmakta fayda var. En azından ben çatlamaya müsaidim.

Mustela 'nın verdiği nemi seviyorum.Uzun sürede nemi korumasını...

Benim için çatlak önleyici krem sürüldüğü yeri nemli tutmalı. Ve yapış yapış olup, kıyafetleri yağlandırmamalı. Mustela bitmek üzere şimdiye kadar hiç sorun yaşamadığım gibi de çok memnun kaldım. Anne adaylarına bu süreçte tavsiye edebileceğim markalardan!

Yoğun nemlendirici olana  BURADAN , çatlak oluşumunu önleyici kreme ise BURADAN ulaşabilirsiniz.

RENKLİ GÜNLER ^_^

Geçenlerde evde temizlik yaptım, tam oturdum ve telefonum çaldı. Annem. Yanımda da bir akrabamız var. Neyse benimle konuşmak istemiş, konuşuyoruz,

- ne yapıyorsun Ceren abla,

- iyiyim canım yoruldum temizlik yaptım da, şimdi meyve suyumu sıktım onu içiyorum

- aaa sen temizlik mi yapıyorsun?

- ne yapiiim?

- kadın çağır, kadın yapsın.

- sorsana bi annene sana hamileyken kadın mı yapıyormuş temizliği?

Bu hamileyken hasta muamelesinden çok sıkıldım. Vay efendim kadın tutacakmışım! Her ay genel temizlik için bir abla geliyor zaten. Ne yani süpürge içinde mi kadın tutucaz. Yada eşime mi yaptırayım onu da. Eee ben gayet iyiyim yani. Hep bu hamileliği boyunca kapris yapan, yatanlar yüzünden bunlar. Kardeşim hamile demek hasta demek değil yahu. Eğer bende sağlık problemi yoksa niye evimi gün aşırı süpürmeyeyim, silmeyeyim yada yemeğimi yapmayayım. Ha yemek demişken geçen de ne zamandır görmediğim bir arkadaşıma rastladığım da aramızda şu diyalog geçti,

- aa bu ottan bende yaptım geçen, eşim çok sever otsal yemekleri,

- neeeeeyyYyhh? yemekleri hala sen mi yapıyorsun, hamilesin yahu o kadar zaman ayakta kalınır mı?

- tabii ben yapıyorum ne var yemek yapmakta be abartma,

- aah şu içindeki kendini hırpalama huyun yok mu senin...

- küfür mü ediyon kızım, anlamadım :/

Yemek yapmak kesinlikle sevme ile orantılı. Genel anlamda seviyorum ve bana yük gibi gelmiyor. Evet yemeğimi de yapıyorum, temizliğimi de yapıyorum. Hiç biri çok büyük yük değil. Ve hamileler hasta değil yahu, şu bakış açısından uzak dursak mı acaba? Aksine hamilelikte hareketlilik çok daha sağlıklı bebek için. Bu algı modernleşince biz geldi başımıza. Sağlıklı bir hamilelik geçirirken, yani yatmak veya hareket kısıtlandırması gerektiren bir riskli gebelik yoksa, neden hamileler hasta gibi davranır merak ederim hep.

İlgi çekmek için mi? Hamileler öyle davranır zannettiği için mi? Çok büyütüp abarttıkları için mi?

Merhabalar millet!

İyi bir hafta geçirmenizi dileyerek içimde akan kelimeleri buraya dökmeye geldim.

Anne olduktan sonra, hayatımda öyle çok şey değişmiş ki, daha kucağıma bebeğimi almadan üstelik. Şuan beş buçukladık. Dördüncü aydan itibaren gerçekten hamile olduğumu anlamaya başladım. Ve 3 haftadır ise resmen içimdeki küçük kalbi hissediyorum. Anneler bilirler şimdi yazacaklarımı ama bilmeyenlere bu duyguyu biraz anlatmak istedim.

Bebeğim hayatıma girdiğinden beri neler yaşıyorum?

21. haftaya kadar canım oğlum ( ilk 1 ay hariç ) beni hiç zorlamadı. ve ben en zorlandığım anın bile keyfini çıkarmayı öğrettim kendime. Düşünsenize bir kadının ömründe ( tek doğum yaptığını düşünürsek ) sadece 9 aycık. Öyle az ki.. Biliyorum bu günleri çok özleyeceğim. Ve şikayet etmek yerine her anı keşfetmeyi deniyorum. Şimdi karnım ağrıdığında yatmak yerine yürümeyi tercih ediyorum mesela, bunun ona daha iyi geldiğini öğrendim. Yavaş yavaş birbirimizi keşfediyoruz sanırım ne dersiniz?

Hayat çok eğlenceli ve garip.

Dilerim isteyen, dileyen herkes bu duyguyu yaşar.

RENKLİ GÜNLER ^_^